dag 1

en wat voor een dag..
niet enkel had een oorontsteking besloten oskar wakker te houden (tot half drie 's morgens) maar bleek ook lukas uiteindelijk voor de bijl te moeten gaan voor één of andere infectie die je vooral laat braken en als je toevallig eens niet aan het overgeven bent ervoor zorgt dat je toch maar liever op het toilet gaat zitten. dat van die witte ochtendstond en goud in de mond was dan ook helemaal niet toepasselijk. als een paar zombies op sterk water zijn we dan maar gauw naar het ziekenhuis gereden waar ik iets minder gezwind dan normaal uit de auto ben gesprongen om me een uur te laat aan te melden voor chemokuur nr. 1.... bleek dat ik verwacht was en men al dacht dat ik het misschien niet meer zag zitten ?

na een cardiogram, genoeg bloedstalen om het rode kruis blij te maken en de ontstellende vaststelling dat ik anderhalve centimeter gekrompen ben op anderhalve maand (lijkt me toch sterk) kreeg ik mijn kamer toegewezen : nr 292/bed 2 is het geworden met zicht op een mierehoop die ook dienst doet als overbevolkte parking. bij gebrek aan prioriteit (wegens niet ernstig genoeg ziek om een 1persoonskamer te kunnen krijgen op dienst oncologie.. echt waar !) en een nog groter gebrek aan deftige hospitalisatie verzekering (met dank aan mijn vorige werkgever) heb ik nu dus een kamergenoot die met acute diabetes is opgenomen en toevallig ook nog eens in het naburige dorp woont maar bovenal zeker meevalt..

volgende stap in dit ganse proces is het doornemen van alle folders die de bijwerkingen van mijn specifieke chemo kuur beschrijven... het is maar dat ik me af en toe kan afsluiten van dergelijke worst case scenarios want anders zou je er toch wel even stil van worden (wat ik kennelijk nog niet ben geworden :)). ik was wel onder indruk van de andere mede patienten op de gang die allemaal op maandag binnenkomen voor hun week chemo.. elk op hun eigen manier trachten die de kuur en gevolgen een plaats te geven in hun leven en ze lijken me vooral sterk. was toch wel even slikken moet ik toegeven ! het verplegend personeel loopt hier als een verzameling drukke zonnestralen doorheen en geeft iedereen aandacht en de nodige zorg zonder in clichés te vervallen... ik zou het niet kunnen maar ze lijken me wel met heel veel plezier te komen werken en ik kan er alleen maar heel veel respect voor hebben.

ondertussen zijn we ook zes baxters (2x chemo, 2x spoelbaxters en 2x gewone zoutoplossing) en vijf spuiten (om de bijwerkingen zoveel mogelijk te neutraliseren) verder en kan ik enkel zeggen dat ik last heb van een gezwollen maag. alvast een meevaller na alle voorgaande info maar anderzijds is het verwachtingspatroon dat ik pas van einde deze week me minder goed ga voelen... we zien het wel ! enig nadeel aan al dit vocht is dat mijn bezoekfrequentie aan het toilet behoorlijk oploopt ! en met deze laatste noot ga ik meteen de daad bij het woord voegen !

live from 292/2
maria middelares gent